ورود به حساب کاربری

نام کاربری *
رمز عبور *
مرا به خاطر بسپار.

ایجاد یک حساب کاربری

پر کردن فیلدهایی که با ستاره (*) نشانه گذاری شده ضروری است.
نام *
نام کاربری *
رمز عبور *
تکرار رمز عبور *
ایمیل *
تکرار ایمیل *

استفاده بالینی از ASCs

 


استفاده از ASCs در مطالعات باليني نتايج بسيار اميدوار كننده‌اي را به همراه داشته است. درحال حاضر استفاده از اين سلول‌ها در ترميم بافت‌هاي نرم، ترميم بافت‌هاي استخواني فك و صورت، بيماري‌هاي قلبي و حتي ترميم فيشرهاي ايجاد شده در دستگاه گوارش به صورت مطالعات باليني در جريان است

مطالعه باليني استفاده از ASCs  در ترميم بافت پستاني

مطالعه باليني استفاده از ASCs  در ترميم بافت پستاني اولين بار توسط yoshimura و همكارانش در سال 2008 و سپس در سال 2010 گزارش شد. براي اين كار ابتدا ميزان بافت چربي مورد نياز براي پركردن محل ضايعه در بافت پستاني متعاقب ماستكتومي ناحيه‌اي، تخمين زده شد، سپس از بيمار دو برابر مورد نياز آسپيراسيون چربي به عمل آمده. در مرحله بعدي نصف اضافي بافت چربي به دست آمده هضم آنزيمي شد تا سلول‌هاي استر.ماي عروقي آن جدا شده و به نيمه اول بافت چربي اضافه شود تا در نهايت بافت چربي غني شده به محل ضايعه تزريق گردد. نتايج به دست آمده نشان مي‌دهد كه اين روش هيچ عارضه‌اي در 50 بيمار اعم از فيبروز و يا چسبندگي نداشته و 12 ماه بعد از پيوند حجم بافت تزريق شده تقريبا ثابت مانده بود اين درحالي است كه داده‌هاي به دست آمده از ساير مطالعات گذشته‌نگر نشان مي‌دهد در پيوند چربي بدون سلول‌هاي بنايد ممكن است در 40 تا 50 درصد موارد بافت پيوند شده بعد از 6 تا 12 ماه جذب شده و بيمار نياز به تزريق مجدد داشته باشد.  با اين حال در روش مشابهي كه توسط همين گروه براي ترميم افتادگي‌هاي صورت مورد استفاده قرار گرفت، نتايج تفاوتي را بين گروه سلولي و يا غير سلولي براي ضايعات پوستي نشان نمي‌دهند.

  • درخصوص ضايعات فك و صورت، اولين‌بار از ASCs بريا ترميم استخوان؟‌هاي جمجمه استفاده شد. در اين مطالعه، تيم جراحي از چسب بافتي و سلول‌هاي استرومايي مشتق از بافت چربي براي ترميم استخواني يك دختر 7 ساله استفاده كردند و تشكيل استخوان‌هاي جديد را تنها 3 ماه بعد از پيوند مشاهده كردند. در عين حال يك تيم فنلاندي نيز نتايج مشابهي را در يك بيمار مرد 65 ساله كه 12 ماه قبل از پيوند استخوان‌ ماگزيلاري  يك طرف آن برداشته شده بود، گزارش كردند. در اين بيمار بعد از جداسازي سلول‌هاي بنيادي چربي، سلول‌ها كشت داده شده و به همراه پروتئين bmp-2 در داخل يك داربست از جنس تري‌فسفات كلسيم بتا در عضله ركتوس شكمي بيمار پيوند شدند. تقريبا 8 ماه بعد، بافت استخواني از محل پيوند شده جدا شد و در محل ضايعه منديبولار بيمار پيوند شد. بيمار عملكرد كامل چانه و دهان را در طول 12 ماه اجراي مطالعه به دست آورد.

  • استفاده از سلول‌هاي ASCs نتايج اميدوار كننده‌اي را در بيماران قلبي به همراه داشته و در عين حال عارضه خاصي را نيز در مطالعات صورت گرفته نشان نداده است. اخيرا يك مطالعه باليني در بيماران مبتلا به سكته حاد قلبي به صورت يك مطالعه كارآزمايي باليني دوسوكور شاهددار به همراه افزايش مقدار دوز سلولي در 48 بيمار در حال اجرا است. در اين مطالعه سلول‌هاي بنيادي به صورت تازه از بافت چربي خود بيمار جدا شده و به صورت در عروق قلبي بيمار تزريق مي‌شوند. در بيماران مبتلا به سكته مزمن قلبي نيز مطالعه مشابهي در 36 بيمار در حال اجرا است. در اين مطالعه نيز سلول‌هاي بنيادي تازه بافت چربي از طريق ترانس‌اندوكارديال در عروق قلبي تزريق مي‌شوند. با اين حال هنوز قطعيتي در خصوص استفاده از سلول درماني در بيماري‌هاي قلبي وجود ندارد و به نظر مي‌رسد كه هنوز به مطالعات بيشتري براي تعيين زمان تزريق، تعداد سلول‌ها و روش تزريق لازم باشد.

  • فيستول مزمن ناشي از بيماري كرون، بيماري ديگري است كه پزشكان در آن از ASCs براي درمان استفاده مي‌كنند. بيماري كرون، يك بيماري التهابي روده است كه علائمي همچون مدفوع خوني، كاهش وزن، اسهال و علائم مربوط به بيماري خودايمني را به همراه دارد. در كارآزمايي باليني مرحله i در بيماران مبتلا به فسيتول كه به درمان‌هاي رايج پاسخ نمي‌دادند، سلول‌هاي بنيادي مشتق از بافت چربي كشت شد و مستقيما در عضلات ركتوس تزريق شدند كه نتايج نشان مي‌دهد حداقل 75 درصد بيماران به درمان پاسخ داد و درمان شدند. در كارآزمايي باليني مرحله iib نشان داده شد كه درصد بيماران بهبود يافته در گروه سلولي بيش از بيماران دريافت كننده چسب بافتي تنها بود.

سال 2007 در مطالعه‌اي كه توسط rigotti و همكارانش صورت گرفت، نشان داده شد كه تزريق بافت چربي حاوي ASCs در بيماران دچار زخم ناشي شيمي‌درماني متعاقب برداشت بافت پستان به سرعت باعث بهبود در زخم و جايگزيني بافت طبيعي چربي در موضه آسيب ديده مي‌گردد. به نظر نويسنده مقاله اين بهبود عمدتا به دليل اثرات  پيوند در ايجاد عروق جديد در ناحيه آسيب ديده است. به هرحال ارزش اين يافته در آن است كه مي‌توان از پيوند ASCs در ترميم زخم‌ها استفاده نمود.

4-3-2-1